Gazeta La 1904 yazarı Tufan Akol, Özdenak kardeşleri ve Gökmen Özdenak’ı yazdı:
Sanki spor için dünyaya gelmişti Özdenak ailesi… Ailenin beş erkek çocuğu hayatlarını futbolla iç içe yaşarken, tek kız kardeşleri de kendi yolunda yine sporla haşır neşirdi.
Osman ve Sabiha Özdenak çiftinin ilk çocukları Gökmen 1947’de, ikinci çocukları Yasin ise 1948’de dünyaya gelmişti. Baba Özdenak futbolu çok severdi; üstelik iyi de futbol oynardı. İskenderun’da futbol oynadığı yılların özlemi hâlâ yüreğindeydi. Bu yüzden iki oğlunu futbolcu yapmaya kararlıydı. Aslında Gökmen ve Yasin de aynı hayali paylaşıyordu.
İki kardeşin futbolla tanışması mahalle aralarında oldu. Zamanın ünlü futbolcularından Ersel de aynı sokaklardan yetişmişti. O günlerde Gökmen kalede, Yasin ise santrforda oynuyordu. Bir maçta Yasin’in kaçırdığı mutlak bir golden sonra ağabeyi Gökmen çok kızmıştı. Yasin’in “Kolaysa gelip sen at” demesi üzerine Gökmen, “O zaman sen de kaleye geç” dedi. İşte o günden sonra Yasin kaleci, Gökmen ise hücum oyuncusu oldu.
Mahalle takımı dağılınca Gökmen Yedikule’ye, Yasin ise Altınay’a geçti. İki yıl sonra İstanbulspor’da yeniden buluştular; ardından Galatasaray formasını giydiler.
Bu sırada küçük Özdenaklar da boş durmuyordu. Ailenin üçüncü çocuğu Figen, voleybola başlayarak kısa sürede Galatasaray Voleybol Takımı’na yükseldi. Onu izleyen Doğan, ağabeyi Yasin’in izinden giderek kaleciliği seçti ve İstanbulspor’da futbola adım attı.
19 yaşına geldiğinde Doğan, İskenderunspor’a transfer oldu. Galatasaray’ın teklifine ise “Ağabeyim var, gelmem” diyerek karşılık verdi. Baba Özdenak için mutluluk tamamlanmış gibiydi: Üç oğlu ve bir kızı başarılı birer sporcu olmuştu. Ancak onun hayalleri burada bitmiyordu. Henüz 11 yaşındaki Mustafa ve 9 yaşındaki Tuncer için de aynı yolu planlıyordu. Küçükler, Ataköy 3. Mahalle’de top koşturuyor, “Ağabeylerimiz gibi olacağız” diyorlardı.
HER ŞEYLERİNİ AİLELERİNE BORÇLUYDULAR
Özdenaklar geleneklerine bağlı bir aileydi. Anne ve babanın sözü kuraldı. En büyükten en küçüğe kadar itiraz kültürü yoktu. Bu düzen, hem aile bağlarını güçlendirmiş hem de maddi olanakların doğru kullanılmasını sağlamıştı. Yıllar içinde elde edilen evler, arabalar ve birikimler hep bu aile düzeninin ürünüydü.
Gözler artık Doğan’da ve geriden gelen Mustafa ile Tuncer’deydi. Hepsinin, en az ağabeyleri kadar başarılı olacağına inanılıyordu.
Baba Özdenak özellikle Mustafa’ya ayrı bir önem veriyordu:
“Hele Mustafa…” der ve eklerdi:
“O bir top cambazı olacak. Özdenak ailesinin futboldaki adını o devam ettirecek.”
BABA ÖZDENAK’IN GAYRETİ
Gökmen, Yasin, Doğan ve Figen’de emeğinin karşılığını gören baba Özdenak, sağlık sorunlarına rağmen Mustafa’yı evlerinin arkasındaki boş arsada izler, ona futbolun ilk derslerini vermekten geri durmazdı.
Ağabeyler de aynı fikirdeydi. Gökmen, Mustafa için:
“Şu anda birkaç futbolcuda bulunan büyük bir tekniğe sahip. Topu yere düşürmeden dakikalarca oynayabiliyor. Bu gidişle hepimizi gölgede bırakacak.”
derdi.
Yasin ise:
“Bizim küçükte kalecilik yok, o topla oynamayı seviyor. Tekniği Lefter, Can ve Metin’i hatırlatıyor. Özdenak ailesinin futboldaki devamı Mustafa olacak.” sözleriyle kardeşine olan inancını dile getirirdi.
Ne yazık ki hayat her zaman hayaller kadar uzun olmadı. Mustafa Özdenak, üç yıl önce aramızdan ayrıldı. Türk futbolunun efsane isimlerinden Gökmen Özdenak’ı ise 31 Aralık 2025’te kaybettik. Onlar geride yalnızca başarılarla dolu bir spor geçmişi değil, aynı zamanda örnek bir aile hikâyesi bıraktılar.
GEÇMİŞTEN BUGÜNE KARDEŞ SPORCULAR
Türk spor tarihine bakıldığında kardeş başarılarının birçok örneği vardır. Nail, Ayfer ve Ayhan kardeşler; Reha ve Bülent Eken; İsmail ve Metin Kurt; Nedim ve Kazım; Bahattin, Ziya, Kenan ve Mesut… Hepsi sporun içinden gelen ailelerdi.
Ve bir dönem, bu listeye Özdenak ailesi de adını altın harflerle yazdırmıştı.
Sarı-Kırmızı Sevgilerimle 🟨🟥
Tufan Akol
GAZETA LA 1905
3 Ocak 2026
